Je bent een vrolijke, zelfbewuste vrouw die midden in het leven staat.

Maar wat niemand ziet is dat je pijn bij het vrijen hebt. 

Je bent moeder van een prachtig kindje en hebt een fantastische man waar je dol op bent.
Je geniet van het moederschap maar sinds de bevalling is je seksleven niet meer wat het was.

Je wilt wel vrijen, maar het doet pijn.

Je vindt seks ineens spannend, terwijl je er altijd zo van kon genieten.

Je hebt altijd een leuk seksleven met je partner gehad. Jullie hadden plezier in bed.
Maar nu hangt er ineens een beladen sfeer om dit onderwerp.
Wanneer jullie ’s avonds in bed tegen elkaar aankruipen, vind je het heerlijk om zijn lijf en warmte te voelen. Maar als hij je lichaam begint te strelen, voel je de paniek opkomen en zeg je dat je nog even moet plassen. Zittend op de wc komen de tranen, want dit is niet wat je wilt.

Je voelt je minder vrouw.
 

Seks liet jou altijd zo ultiem vrouwelijk voelen. Je kon ermee spelen, flirten, opwinden. Dan voelde je je sexy, mooi en gezien. Niet alleen in bed, maar ook daarbuiten. 
Dat is weg. 
En nog wel door een van de meest vrouwelijke dingen die je kunt doen! Je hebt een kind gebaard en nu voel je je vooral moeder van je kind en huisgenoot van je partner. Maar je vrouwelijkheid is weg. Je mist de seks en je bent er bang voor. Dat voelt zó frusterend!

Je bent bang dat het nooit meer goed komt.

Na de bevalling dacht je dat het even tijd nodig zou hebben om weer de oude te worden. Zo’n bevalling is niet niks, dus dat vrijen nog pijnlijk was, vond je niet zo vreemd. Dat hoorde je ook van je verloskundige en je vriendinnen.
Maar de pijn is niet minder geworden. Je bent daarom al meerdere keren langs de huisarts geweest en ook de gynaecoloog heeft je onderzocht. Maar steeds krijg je te horen dat ze je niet verder kunnen helpen en je er maar mee moet leren leven. 

Je voelt je schuldig naar je partner.

Je partner is heel lief en begripvol. Maar hij geeft aan de seks wel te missen. Dit was altijd een belangrijk onderdeel van jullie relatie. De verbinding die jullie met elkaar voelden tijdens de seks is er nu niet, terwijl jullie er allebei zo naar verlangen. Zo nu en dan doen jullie weer een poging tot vrijen, maar meestal moet je de vrijpartij toch afbreken vanwege de pijn. Je vindt het verschrikkelijk om hem af te moeten wijzen, maar je wilt ook bij jezelf blijven en niet iets doen dat niet goed voelt. 

Je weet niet hoe er straks een tweede kindje kan komen.

Je hebt altijd de wens gehad om meer dan één kind te krijgen. Die wens is alleen maar groter geworden na de geboorte van je eerste kindje. Je geniet zo van dit mensje. Wat zou je het fantastisch vinden als je kind een broertje of zusje kreeg!
Maar het idee om regelmatig seks te moeten hebben om weer zwanger te worden, geeft je de zenuwen. Hoe moet dat als het nu al bijna niet lukt om zonder pijn te vrijen? Door de pijn heen bijten? Inseminatie? IVF? Dat is niet wat je wilt.

Wat gebeurt er als je nu niets doet?
 
Als er niets verandert zal je altijd pijn bij het vrijen houden en je nooit meer leuke, ongedwongen seks kunnen hebben. 
Je partner zal op zoek gaat naar een ander. Je kindje blijft enig kind van gescheiden ouders en jij voelt je daar de rest van je leven schuldig over.